လွန်ခဲ့တဲ့ ၈ နှစ်လောက်က တရက်လုပ်ခ ၃ ဒ ဿမ ၅ ဒေါ်လာလောက် ရခဲ့တဲ့ အလုပ်သမားတွေက အခုဆိုရင် ၁ ဒဿမ ၈ ဒေါ်လာလောက်ပဲ ရတော့ပေမယ့် အာဏာသိမ်းကာလ ၆ နှစ်အတွင်း ကုန်စျေးနှူန်း သုံးဆလောက် မြင့်တက်သွားတဲ့ အခြေအနေ ရင်ဆိုင်နေကြရတာ ဖြစ်ပါတယ်။
၁၂၊ဩဂုတ်
(၁)
မူဆယ်မြို့က နေအိမ်အခန်းကျဥ်း တခုထဲမှာ ကြမ်းပြင်ပေါ် ဖြစ်သလို လှဲအိပ်သူကအိပ်၊ အနားရှိသူနဲ့ စကားတီးတိုး ပြောသူကပြော ရှိနေကြချိန်မှာ အခန်းထောင့် နံရံကိုမှီပြီး ထိုင်နေတဲ့ မချိုတယောက်ပဲ သက်ပြင်းချသံကလွဲလို့ အတွေးပေါင်းများစွာနဲ့ ငြိမ်သက်နေပါတယ်။
ဘဝစိတ်ကူးတွေကို အကောင်အထည် ဖော်နိုင်အောင် အရဲစွန့်ရွေးချယ်ခဲ့တဲ့ အခြေအနေ တခုက မျှော်လင့်ထားသလို ဖြစ်မလာပဲ ဆုံးရူံးနစ်နာမှုတွေသာ ပေးလာတဲ့အတွက် ဝမ်းနည်းယူကြုံးမရ ဖြစ်ရသလို ရှေ့ဆက်ရမယ့် ဘဝခရီးကို တွေးမိတိုင်းလည်း စိုးရွံ၊တုန်လှုပ်စိတ် အရင်ဆုံး ဝင်လာပါတယ်။
“ရွေးချယ်စရာ နှစ်ခုရှိတယ်။ ဒုက္ခများတာနဲ့ နည်းတာပဲ ။ ဘယ်ဖက်ရွေးရွေး ဒုက္ခရောက်မှာလေ၊ ဒါလက်ရှိကြုံနေရတဲ့ ကျမတို့အလုပ်သမားတွေရဲ့ အဖြစ်မှန်ပဲ “လို့ မချိုက ပင့်သက်ရှိုက်ရင်း ပြောပါတယ်။
တကယ်တော့ မချိုနဲ့ အခန်းထဲမှာ ရှိနေသူတွေက ပြည်တွင်းမှာရတဲ့ လုပ်ခနည်းပါးလွန်းလို့ လစာကောင်းတယ်ဆိုတဲ့ မက်လုံးကြောင့် တရုတ်နိုင်ငံဖက်ခြမ်း ရွှေလီမြို့က စက်ရုံတွေမှာ ဝင်ရောက်လုပ်ကိုင်ဖို့ ထွက်လာခဲ့ကြတဲ့ သူတွေဖြစ်ပါတယ်။
ဒါပေမယ့် မှန်းချက်နဲ့ နှမ်းထွက်မကိုက်ပဲ တရုတ်စက်ရုံတွေရဲ့ မတရား ဖိအားပေး ခိုင်းစေမှုတွေကို
ထိတွေ့၊ရင်ဆိုင် မိလိုက်တဲ့နောက် ဆက်နေလို့ မဖြစ်တော့တဲ့အဆုံး ပြန်ထွက်ပြေးလာပြီး မူဆယ်မြို့မှာ ခဏခိုလှုံ နေထိုင်ရင်း ရွေးချယ်စရာ ခြေလှမ်းဖို့ တုန့်ဆိုင်း နေရတာပဲ ဖြစ်ပါတယ်။
“လုပ်ခလစာ တူတူတန်တန် ရမယ်၊ အရမ်းကြီး ခက်ခဲ၊ကြပ်တည်း မနေဘူးဆိုရင် နိုင်ငံထဲမှာပဲ လုပ်ကိုင်နေထိုင်ဖို့က ချိန်ဆနေဖို့ကို မလိုတာလေ”လို့ မချိုက ဆက်ပြော ပါတယ်။
(၂)
အသက် ၃၀ အရွယ် မခိုင်က ရန်ကုန်မြို့မှာရှိတဲ့ အထည်ချုပ် စက်ရုံတွေမှာ ဆယ်စုနှစ်ကျော် လုပ်ကိုင်ခဲ့သူ ဖြစ်သလို တခြားသူတွေဆိုလည်း ပြည်တွင်းက စက်ရုံနဲ့ လုပ်ငန်းကဏ္ဍ အမျိုးမျိုးမှာ ကျင်လည်ခဲ့ကြသူတွေ ဖြစ်ပါတယ်။
ဒါပေမယ့် ပြည်တွင်းမှာ ရရှိတဲ့ လုပ်ခက နည်းပါးပြီး နေထိုင်၊စားသောက်စရိတ် အဆမတန် မြင့်တက်မှုနဲ့အတူ လူမှုဘဝ ကြပ်တည်းတဲ့ဒါဏ်ကို မခံနိုင်တော့တဲ့အဆုံးမှာ ထွက်ပေါက်လို့ ယူဆရတဲ့လမ်းကို ရွေးခဲ့ကြရတာပါ။
မြန်မာနိုင်ငံမှာ လုပ်ခ၊ လစာ မလုံလောက်တဲ့ ပြဿနာက အစဥ်အဆက် ရှိနေခဲ့ပြီး အရင်က အဆင်မပြေတာတွေကို တောင်းဆိုဖြေရှင်းနိုင်တဲ့ အခြေအနေကနေ အာဏာသိမ်းပြီး နောက်ပိုင်း အဲဒီလိုလုပ်ဖို့ အခွင့်အရေး ဆုံးရှုံးလာရတာကြောင့် ရင်ဆိုင်ရတဲ့ စိန်ခေါ်မှု ပိုကြီးလာတာ ဖြစ်ပါတယ်။
၂၀၂၁ က စစ်တပ်အာဏာသိမ်းလိုက်လို့ ကြုံတွေ့လာရတဲ့ ရိုက်ခတ်မှုတွေထဲမှာ လုပ်ခနည်းပါးတဲ့ အလုပ်သမားတွေအပေါ် ရိုက်ခတ်မှုက အထိနာခဲ့ရပြီး အချိန်ကြာလာတာနဲ့အမျှ ဆိုးဝါးတဲ့ သက်ရောက်မှုတွေ ဖြစ်ပေါ် ကြုံတွေ့နေကြရတယ်လို့ ပြည်တွင်းအလုပ်သမားအရေး လှုပ်ရှားသူတွေက ဆိုပါတယ်။
“အာဏာသိမ်းပြီး တက်လာတဲ့ ကုန်စျေးနူန်းနဲ့ လုပ်ခနည်းလို့ ဖြစ်လာတဲ့ အကျိုးဆက်က အလုပ်သမားတွေ လုံခြုံတဲ့ နေထိုင်မှု မရဘူး၊အာဟာရ ပြည့်ဝအောင်လည်း မစားနိုင်တော့ဘူး။ နယ်ကလာ လုပ်တဲ့သူတွေဆို မိသားစုဆီ ငွေပြန် မထောက်ပံ့နိုင်ကြတော့ဘူး” လို့ မြန်မာနိုင်ငံစက်မှု၊လက်မှုနှင့် ဝန်ဆောင်မှု လုပ်ငန်းပေါင်းစုံ အလုပ်သမားသမဂ္ဂများ အဖွဲ့ချုပ် (MI CS-TUsF)မှ အထွေထွေအတွင်းရေးမှူးချုပ် ကိုသက်နှင်းအောင်က ပြောပါတယ်။
လက်ရှိ မြန်မာနိူင်ငံက အလုပ်သမားတွေရဲ့ အနည်းဆုံးလုပ်ခကို ၂၀၁၈ မှာ နောက်ဆုံး သတ်မှတ်ခဲ့တာဖြစ်ပြီး တရက် ၄,၈၀၀ ကျပ်အဖြစ် အတည်ပြု လက်ခံထားပါတယ်။
ဥပဒေပါ ပြဌာန်းချက်တွေ အရဆိုရင် အနည်းဆုံးလုပ်ခကို ၂ နှစ်ပြည့်ရင် တကြိမ် ပြင်ရမှာ ဖြစ်ပေမယ့် ၂၀၂၀ မှာ ကိုဗစ်ကပ်ရောဂါကြောင့် စီးပွားရေးတွေ ကျဆင်းလို့ ပြင်ဆင်ဖို့ ရွှေ့ ဆိုင်းခဲ့တာကနေ အာဏာသိမ်းဖြစ်ရပ်နဲ့ တဆက်တည်း ကြုံရင်း အရင်နှုန်း အတိုင်းရှိနေခဲ့တာ ဖြစ်ပါတယ်။
ဒါပေမယ့် စစ်တပ်က အာဏာသိမ်းထားတဲ့ ၆ နှစ်တာမှာ အစိုးရ ၊အလုပ်ရှင်၊ အလုပ်သမား သုံးပွင့်ဆိုင် အနည်းဆုံး အခကြေးငွေ သတ်မှတ်ရေး အမျိုးသားကော်မတီက ညှိနိူင်းပြင် ဆင်သတ်မှတ်တာ မဟုတ်ပဲ အပိုထောက်ပံ့ကြေး ဆိုပြီး တရက် ၁,၀၀၀ ကျပ် ထပ်ဆောင်းပေးဖို့ ၃ ကြိမ် ညွန်ကြားသတ်မှတ်ခဲ့တာ ရှိပါတယ်။
အဲဒါက ကုန်စျေးနှုန်းဒါဏ်ကို မခံမရပ်နိုင် ဖြစ်နေကြတဲ့ Non CDM ဝန်ထမ်းတွေကို နှစ်သိမ့်တဲ့ အနေနဲ့ပေးတာကနေ ပုဂ္ဂလိကကဏ္ဍက အလုပ်သမားတွေကိုပါ ရောယောင်ပေးခိုင်းလို့ ရတဲ့အခွင့်အရေး ဖြစ်ပါတယ်။
အဲဒီလို အာဏာသိမ်းထားတဲ့ ၆ နှစ် အတွင်းမှာ အပိုထောက်ပံ့ကြေးပါ ထည့်ပေါင်းမှ တရက်လုပ်ခ ၇,၈၀၀ ကျပ်လို့ အကြမ်းမျည်းယူဆပြီး နိုင်ငံသားတယောက်အတွက် လုံလောက်တာ ရှိမရှိကို ချိန်ထိုးကြည့်နိုင်တဲ့ နည်းလမ်းတွေနဲ့ မှန်းဆကြည့်နိုင်ပါတယ်။
(၃)
ယုံကြည်လို့ ရနိုင်တဲ့ နိုင်ငံတကာ ဘဏ္ဍာရေးကဏ္ဍ အဖွဲ့အစည်းတခုဖြစ်တဲ့ ကမ္ဘာ့ဘဏ် (World Bank)က လူတဦးရဲ့ တရက်ဝင်ငွေ ၃ ဒေါ် လာအောက်ဆိုရင် အလွန်အမင်း ဆင်းရဲမွဲတေတယ်လို့ ဆိုပါတယ်။
အဲဒီသတ်မှတ်ချက် အတိုင်းဆိုရင် အမေရိကန်တဒေါ်လာ ၁,၃၅၀ ကျပ် နီးပါးရှိပြီး တရက်လုပ်ခ ၄,၈၀၀ ကျပ် သတ်မှတ်ခဲ့တဲ့ ၂၀၁၈ တုန်းက နိုင်ငံခြားငွေနဲ့ နှိုင်းယှဥ်လုပ်ခက ၃ ဒဿမ ၅ ဒေါ်လာနီးပါး ရှိခဲ့တာ ဖြစ်ပါတယ်။
လက်ရှိ အခြေအနေအရ အမေရိကန် တဒေါ် လာ ၄,၃၀၀ ကျပ်နီးပါး ဖြစ်နေချိန်မှာ ၂၀၁၈ က ရရှိခဲ့တဲ့ ၃ ဒဿမ ၅ ဒေါ်လာနှူန်းနဲ့တွက်ရင် တရက်လုပ်ခ ၁၅,၀၀၀ ကျပ် စွန်းစွန်း ရှိနေရမှာ ဖြစ်ပေမယ့် အပိုထောက်ပံ့ကြေးပါ ထည့်ပေါင်းမှ လက်ရှိခံစားခွင့် လုပ်ခက ၇,၈၀၀ ကျပ်ပဲရှိနေတာ ဖြစ်ပါတယ်။
အဲဒါတင်မကပဲ နောက်ဆုံးရရှိတဲ့ တရက်လုပ်ခ ၇,၈၀၀ ကို ပြင်ပငွေလဲနှူန်း တဒေါ်လာ ၄,၃၀၀ ကျပ်နဲ့ တွက်ရင် ၁ ဒဿမ ၈ ဒေါ်လာလောက်ပဲ ရှိတဲ့အတွက် အလွန်အမင်း ဆင်းရဲမွဲတေမှု ဆိုတာရဲ့ အဆိုးရွားဆုံးအဆင့် ရောက်နေတာလို့ ယူဆနိုင်ပါတယ်။
ဒီလိုအခြေအနေမှာ ဥပဒေစိုးမိုးမှု ကင်းမဲ့ပြီး စည်းကြပ်တာ မရှိတာတွေကြောင့် နည်းပါး တဲ့လုပ်ခထဲက ထပ်ပြီးဖြတ်တောက်၊ လုပ်ခအမြတ်ထုတ် ဂုတ်သွေးစုပ်တာပါ ခံရသေးတာလို့ အထည်ချုပ်သမဂ္ဂ ခေါင်းဆောင်တယောက်က ဆိုပါတယ်။
“ဖူလုံတဲ့လုပ်ခရဖို့ထက်ကို ရမယ့်လုပ်ခထဲကထပ်ပြီးအဖြတ်မခံရအောင် ဂရုစိုက်နေရသေး တာ ” လို့ သူကပြောပါတယ်။
(၄)
လက်ရှိမြန်မာနိုင်ငံက အလုပ်သမားတွေရဲ့ လုပ်အားခက ဒေသတွင်းနိုင်ငံတွေထဲ အနည်းဆုံးနဲ့ အောက်ဆုံးမှာ ရှိနေတာဖြစ်ပြီး လူမှုဘဝ နိမ့်ပါးမှု အခြေအနေ စိုးရိမ်စရာ အနေအထား ရောက်နေတာကို မီးမောင်းထိုးပြနေတယ်လို့ နိုင်ငံတကာ ငွေကြေးရန်ပုံငွေအဖွဲ့ရဲ့ ပြီးခဲ့တဲ့နှစ်ကုန်ပိုင်းက ထုတ်ပြန်တဲ့ အစီရင်ခံစာ တခုမှာ ဖော်ပြထားပါတယ်။
ကမ္ဘာ့ဘဏ်နဲ့ ဒေသတွင်းအစိုးရတွေရဲ့ ၂၀၂၅ မှာ ထုတ်ပြန်တဲ့ အချက်အလက်တွေအရ မြန်မာနိုင်ငံက အလုပ်သမားတွေရဲ့ တရက်လုပ်ခက ၁ ဒဿမ ၇ ဒေါ်လာလောက်ပဲ ရှိပြီး အာဏာမသိမ်းခင် ကာလက ရရှိတဲ့နှုန်းထားရဲ့ တဝက်လောက် ကျဆင်းသွားခဲ့တယ်လို့ ဆိုပါတယ်။
အရှေ့တောင် အာရှမှာ လုပ်ခအနည်းဆုံး နိုင်ငံအဖြစ် မြန်မာက ရပ်တည်နေပြီး ဒုတိယလိုက်တဲ့ ကုန်းတွင်းပိတ်နိုင်ငံ လာအိုရဲ့ အနိမ့်ဆုံးလုပ်ခလစာဟာ မြန်မာထက် နှစ်ဆနီးပါး ပိုများနေသေးတယ်လို့ ကမ္ဘာ့ဘဏ်က ထုတ်ပြန်ပါတယ်။
အခုလို ရရှိတဲ့လုပ်ခက နည်းပါးပေမယ့်လည်း ပြန်သုံးစွဲရတဲ့ ကုန်ကျစရိတ်က တရှိန်ထိုး မြင့်တက်လာနေပြီး ဝင်ငွေ၊ထွက်ငွေ ကွာဟမူ ကြီးမားလာတာကြောင့် လူမူဘဝ အဆင်မပြေမှုတွေ ပိုဆိုးလာတယ်လို့ အလုပ်သမားအရေး လှုပ်ရှားသူတွေက ဆိုပါတယ်။
လွန်ခဲ့တဲ့ ၈ နှစ်လောက်က တရက်လုပ်ခ ၃ ဒ ဿမ ၅ ဒေါ်လာလောက် ရခဲ့တဲ့ အလုပ်သမားတွေက အခုဆိုရင် ၁ ဒဿမ ၈ ဒေါ်လာလောက်ပဲ ရတော့ပေမယ့် အာဏာသိမ်းကာလ ၆ နှစ်အတွင်း ကုန်စျေးနှူန်း သုံးဆလောက် မြင့်တက်သွားတဲ့ အခြေအနေ ရင်ဆိုင်နေကြရတာ ဖြစ်ပါတယ်။
အမှန်တကယ် မြေပြင်မှာ စားသောက်ကုန် တချို့ဆိုရင် စျေးနှူန်းက သုံးဆမက မြင့်တက်နေပြီး ဥပမာအနေနဲ့ ၂၀၁၈ တုန်းက ကြက်ဥတလုံး ၁၅၀ ကျပ် ရှိရာကနေ လက်ရှိ ၆၀၀ ကျပ်၊ ဆန်ချောတပြည် ၃,၀၀၀ ကျပ်ကနေ ၈,၀၀၀ ကျပ်အထိ ခုန်တက်သွားတာ ဖြစ်ပါတယ်။
“အဆင်မပြေတာ ကျော်လွှားဖြေရှင်းလို့ရမယ့် အခွင့်အလမ်း ပျောက်နေမှတော့ ဘာဆက်လုပ်လို့ ရတော့မှာလဲ ” လို့ ရွှေပြည်သာမြို့နယ်မှ အထည်ချုပ်စက်ရုံ လုပ်သားတဦးက ဆိုပါတယ်။
အဓိကအားဖြင့် ပြည်တွင်းမှာ ရွေးချယ်စရာ အလုပ်အကိုင်အ ခွင့်အလမ်း နည်းနေခဲ့သလို တခြားတပြည်၊ တရွာ သွားရောက်လုပ်ကိုင်ဖို့အတွက်ကို စစ်အစိုးရရဲ့ တားဆီးပိတ်ဆို့တာ ခံထားရပါတယ်။
ဒါက ပြည်တွင်းမှာ လုပ်ခနည်းပါးတာနဲ့ ကြုံနေရတဲ့ အလုပ်သမားတွေတင်မကပဲ အလုပ်လက်မဲ့ ဖြစ်နေရတဲ့ လူငယ်တွေ အတွက်ပါ ကြီးမားတဲ့ အခွင့်အရေး ဆုံးရှုံးမှုဖြစ်နေတာပါ။
(၅)
စစ်အစိုးရကတော့ ပြည်တွင်းလုပ်သားအင်အား ဆုံးရှုံးမှု မဖြစ်ရအောင်ဆိုတဲ့ အကြောင်းပြချက်နဲ့ ပြည်ပထွက် လုပ်ကိုင်တာကို ပိတ်ထားပြီး ပြည်တွင်းမှာ ပိတ်မိနေတဲ့ လုပ်သားအရင်းအမြစ်တွေ အလုပ်အကိုင် မရှိတာ လုပ်ခဖူလုံမှု မရှိတာတွေကိုတော့ တာဝန်မယူပဲ ပစ်ပယ်ထားပါတယ်။
ကုလသမဂ္ဂ ဖွံ့ဖြိုးမှု အစီအစဥ် (UNDP)က ပြီးခဲ့နှစ်မှာ ထုတ်ပြန်တဲ့ အစီရင်ခံစာမှာ မြန်မာနိုင်ငံအတွင်း အလုပ်လက်မဲ့ လူငယ် ၄ သန်းနီးပါးရှိပြီး လေးဦးမှာ တဦးနှူန်း အလုပ်လက်မဲ့ ဖြစ်နေတာလို့ ဆိုပါတယ်။
အဲဒီလို အလုပ်အကိုင် ရှားပါးမှု ၊အခွင့်အလမ်း နည်းပါးမှုတွေကြောင့်လည်း လူမှုဘဝ ဆင်းရဲတွင်း ပိုနက်လာပြီး နိုင်ငံလူဦးရေ ၄၀ ရာခိုင်နှုန်းလောက်က ဆင်းရဲနွမ်းပါးမှု မျည်းအောက် ရောက်ရှိလာတယ်လို့ ကုလသမဂ္ဂရဲ့ အစီရင်ခံစာတခုမှာ ဖော်ပြထားပါတယ်။
ဒါ့အပြင် UNDP ရဲ့ နောက်ဆုံးထုတ်ပြန်ထားတဲ့ အစီရင်ခံစာမှာ ၂၀၁၇ က ရန်ကုန်မြို့ လူဦးရေ ၁၀ ရာခိုင်နှုန်းလောက်ကို ဆင်းရဲသားအဖြစ် သတ်မှတ်ခဲ့ပေမယ့် ၂၀၂၃ တွေ့ရှိချက်တွေအရ ဆင်းရဲနွမ်းပါးသူ ၄၃ ရာခိုင်နှုန်းအထိ တိုးလာတယ်လို့ ဆိုပါတယ်။
အဲဒီတွေ့ရှိချက်က စစ်မှုထမ်းဥပဒေကို အသက်သွင်းလိုက်တဲ့ ၂၀၂၄ ကစပြီး ယောကျ်ားလေးတွေ ပြည်ပထွက် လုပ်ခွင့်ပိတ်တာ၊ မိန်းကလေးတွေကို အရေအတွက် အကန့်သတ်နဲ့ပဲ သွားခွင့်ပြုတာမျိုးတွေ မကျင့်သုံးခင်က ဖြစ်လို့ အခုဆိုရင် အညွန်းကိန်း ပိုတိုးနိုင်တယ်ဆိုတဲ့ ယူဆချက်တွေရှိ နေပါတယ်။
အဲဒီပိတ်ဆို့မှုတွေက လူမှုဘဝအတွက် ရွေးချယ်စရာ အခွင့်အလမ်း ဆုံးရှုံးတာကတဆင့် လူမှုစီးပွား အဆင်မပြေမှုတွေဆီ တွန်းပို့နေခဲ့သလို နောက်ဆက်တွဲ သက်ရောက်မှုက အိမ်နီးချင်းနိုင်ငံ အချို့ရဲ့ လုပ်သားအရင်းအမြစ် အမြတ်ထုတ်ခံလာရတာပဲ ဖြစ်ပါတယ်။
“ပြည်တွင်းမှာ ကြပ်တည်းဆင်းရဲ နေကြရတဲ့ သူတွေက တခြားနိုင်ငံကို တရားဝင် ထွက်လုပ်ခွင့် မရတော့ နယ်စပ်ကနေ တရားမဝင် သွားလုပ်ဖို့က လွဲရင် တခြားရွေးချယ်စရာ မရှိဘူးလေ”လို့ ရွှေ့ပြောင်း အလုပ်သမားအရေး စောင့်ကြည့်လေ့လာသူ တဦးက ပြောပါတယ်။
မြန်မာနိုင်ငံမှာ ဖြစ်နေတဲ့ ဆင်းရဲကြပ်တည်းမှုက တခြားနိုင်ငံက လုပ်ငန်းရှင်တချို့အတွက် အသုံးချစရာ အခွင့်လမ်းကောင်းတခု ဖြစ်လာခဲ့ပြီး မက်လုံးပေး ဆွဲဆောင်မူတွေနဲ့ သိမ်းသွင်းခေါ်ယူလာကြတာ ဖြစ်ပါတယ်။
ရွေးချယ်စရာ အခွင့်အလမ်း ပျောက်ဆုံးနေတဲ့ အလုပ်သမားတွေက ထွက်ပေါက်တခုလို့ ယူဆပြီး အားကိုး၊ယုံကြည်လိုက်တဲ့နောက်မှာ ကျွန်ဇာတ်သွင်းဖို့ ချောင်းနေသူတွေရဲ့ သားကောင်ဖြစ်သွားကြရတာလို့ MICS-TUsF အထွေထွေအတွင်းရေးမှူးချုပ် ကိုသက်နှင်းအောင်က ဆိုပါတယ်။
“မက်လုံးအမျိုးမျိုးပေးပြီး ခေါ်တယ်။လုပ်ငန်းခွင်ထဲ ရောက်တော့မှ လုပ်ခပေးချင်သလောက် ပေးပြီး၊ ပိုဆိုးတာက အဆောက်အဦထဲ လှောင်ပိတ်ထားပြီး နိုင်ထက်စီးနင်း ခိုင်းတာ၊ ခေတ်သစ်ကျွန်စနစ်လို ကျင့်သုံးခံနေရတာပဲ”လို့ သူကပြောပါတယ်။.
ဒါက ပြည်တွင်းမှာ လုပ်ခနည်းပါးလွန်းလို့ မိသားစုဘဝ ရပ်တည်နေထိုင်နိုင်အောင် ရွေးချယ်စရာ အခွင့်အလမ်းရှာရင်း အမြတ်ထုတ်ခံရမှုအောက်က တပူပေါ် ၊ နှစ်ပူဆင့် ကြရသူတွေရဲ့ လမ်းရှာရင်း ၊ လမ်းပျောက်ကြရတဲ့ အဖြစ်ပါ။
မျှော်လင့်ချက်ကြီးစွာ သွားရောက်ခဲ့ပြီးမှ ခေတ်သစ်ကျွန်ဆန်ဆန် စေခိုင်း၊လုပ်ကိုင်ခဲ့ရတဲ့ အခြေအနေကနေ ရုန်းထွက် ပြေးလာခဲ့သူတွေထဲမှာ မချိုပါဝင်ခဲ့တာဖြစ်ပြီး ရှေ့ဆက်ရမယ့် ခရီးအတွက် သူ့စိတ်က လေးလံနေတယ်လို့ ဆိုပါတယ်။
“ဆက်ပြီးတော့ ပြန်ပြီး ဒုက္ခခံရဦးမှာပဲ၊ နိုင်ငံရေး အခြေအနေ ပြောင်းရင်တော့ ခံရမယ့်ဒုက္ခ သက်သာမယ် ထင်တာပဲ”ဆိုပြီး သူ့ကိုယ်သူ ဖြေသိမ့်ရင်း ပြောပါတယ်။
#လုပ်ခလစာ #အလုပ်သမား #ကုန်ဈေးနှုန်း #ဆင်းရဲမွဲတေမှု
#DeltaNewsAgency #DNA